Wahhh..!! Dah macam aktiviti wajib pulak tiap-tiap hujung minggu, saya mesti pulang ke pangkuan keluarga yang berada di Pahang. Teeeheee. Hati tersangatlah gumbira sebab sebelum ni nak balik 6kali setahun pun susah tau. Uhuk uhuk uhuk.. Oleh sebab musabab tertentu, tak perlulah saya mengabaikan peluang keemasan ini. Biar sampai mak dan abah cakap "Okeh, mak dan abah dah bosan tengok muka adik. Minggu depan tolong laaa jangan balik. Balik hujung tahun nanti je." Errr.. Tapi saya percaya, mak dan abah tak akan cakap cenggitu. ^_____^
Last weekend, sebelum gerak ke Kole Lumpur saya sempat singgah ke kebun untuk kutip hasil titik peluh abah. Saya ulang, HASIL TITIK PELUH ABAH OK, bukan titik peluh pekerja-pekerja indon yang diupah untuk kerjakan kebun itu.
Nak pegi kebun memang kena dress-up cenggini.
Mesti pakai topi keselamatan sebab takut buah jatuh ketika tengah kusyuk mencari. Nanti terus biol.
Disebab sarung tangan sebelah kanan abang dah rembat dulu, jadi pakai je lah yang sebelah kiri punyer.
Mesti bawak parang dan diikat dipinggang sebab kalo rase dah tak tahan sangat maka boleh terus kupas kat situ jugak.
Pakai selipar. Tak payah nak buat selekeh sangat pergi kebun ngan kaki ayam jer. Tapi lebih afdal pakai kasut yang macam phua chu kang tu.

Tadaaa.. Yerrr, pergi kutip buah durian..!!!
Tak sampai sejam pun kitorang kat situ, dah dapat kutip banyak. Alhamdulillah. Kutip buah memang senang, jalanjalan-jumpa-amik-masuk dalam guni. Nak buktikan ianya memang sangat senang, tengok..!!! Sambil-sambil kutip pun sempat lagi nak bergambar.


Cuba kalo abah suro tanam atau kawenkan pokok, kompem saya dah buat muka senget sebelah. Mane tak nye, time kecik2 dulu, kalau abah suro cabut rumput bawah anak-anak pokok pun, siap nangis2 sebab taknak buat. Rasa macam susah gila la keje tu. Tambah pulak, kat kebun bukan macam berada kat taman layang-layang yang kat Selayang tu. Kebun banyak nyamuk tau. Mane nak tepuk nyamuk lagi, nak cabut rumput lagi. Hah, susahkan. Huh!~
Oh. Sungguh Mengadangada ini orang~~ (^_^)